przyspieszenie ruchów robaczkowych

Otrzymuje on gałęzie od zwojów podkręgowych lędźwiowych, sam zaś unerwia okrężnicę, odbytnicę (wspólnie ze zwojem kreskowym przednim l), pęcherz moczowy i narządy płciowe, zaopatrując je głównie we włókna zwężające Do zwojów współczulnych obwodowych należy Podbrzuszny lub zwój miedniczny umieszczony w jamie miednicznej w sąsiedztwie odbytnicy, pęcherza moczowego i narządów płciowych wewnętrznych. Będzie o mm wzmianka przy omawianiu tzw. również zaliczyć -zwój hypogastricum s. pelvicum), Wspomniałem powyżej o tzw. odruchach trzewnych, mając wówczas na myśli jedynie – odruchy trzewno-trzewne. Czytaj dalej przyspieszenie ruchów robaczkowych

odcinek rdzenio-mózgowiowy

Ponieważ odcinek śródmózgowiowy i odcinek rdzenio-mózgowiowy ukł. przywspółczulnego będą omówione w opisie nerwów czaszkowych III, VII, IX i X, ogranicza się więc na tym miejscu tylko do podania wyjaśnień, dotyczących odcinka krzyżowego. Jak wspomniałem powyżej, ośrodkiem tego odcinka jest rdzeń krzyżowy na wysokości II – IV neuromerów krzyżowych (u Hominidae f), skąd włókna przywspółczulne podążają poprzez korzonki brzuszne i nerwy splotu krzyżowego, kończąc się w – zwoju miednicznym es= pelricum}. Należy dodać, że całokształt tych włókien, aczkolwiek nie wyróżnicowujący się w odrębny pień nerwowy, posiada nazwę – n. miednicznego (n. Czytaj dalej odcinek rdzenio-mózgowiowy

powierzchnie boczne

W opuszce można rozróżnić powierzchnię brzuszną, powierzchnie boczne i powierzchnię grzbietową. Na powierzchni brzusznej rzuca się w oczy przede wszystkim – szczelina pośrodkowa brzuszna(fissura med. rentr. ), będąca przedłużeniem równoimiennej bruzdy rdzenia, a kończąca się na przedzie u krawędzi tylnej mostu Varola. Po obu stronach tej bruzdy widnieje podłużne wzniesienie – piramida(pyramis) , wybitnie rozwinięta u Primates, a zwłaszcza u Hominidae. Czytaj dalej powierzchnie boczne

Naturalny przebieg niezniszczonych tętniczych tętniaków w kohorcie japońskiej AD 3

Rejestrowano charakterystykę kliniczną pacjenta, opis tętniaka i plan leczenia. Po dniu 0, dalsze dane dotyczące stanu klinicznego pacjenta rejestrowano za pomocą bezpośredniej rozmowy lub kontaktu telefonicznego po 3, 12 i 36 miesiącach oraz w wieku od 5 do 8 lat, jeśli dostępne były jakiekolwiek dane uzupełniające (szczegółowe informacje znajdują się w protokół). Dokładnie zanotowano wszelkie zmiany w stanie pacjenta, jakiejkolwiek interwencji w przypadku tętniaka i jakiekolwiek obrazowanie ośrodkowego układu nerwowego podczas okresu kontrolnego. Zbieranie danych dla każdego pacjenta zakończyło się, gdy pękł tętniak lub gdy pacjent zmarł lub nie można go było dalej śledzić. Czytaj dalej Naturalny przebieg niezniszczonych tętniczych tętniaków w kohorcie japońskiej AD 3

Naturalny przebieg niezniszczonych tętniczych tętniaków w kohorcie japońskiej AD 2

Celem badania było wyjaśnienie naturalnego przebiegu takich tętniaków i określenie konkretnych niezależnych czynników ryzyka pęknięcia. Metody
Pacjenci
Do badania włączono pacjentów ze świeżo zdiagnozowanymi, nieuszkodzonymi tętniakami mózgu, którzy odwiedzili jedno z ośrodków badawczych w okresie od stycznia 2001 r. Do kwietnia 2004 r. Pacjenci byli uprawnieni do rejestracji, jeśli mieli 20 lat lub więcej i mieli tętniaka, który był 3 mm lub więcej w największym wymiarze. Czytaj dalej Naturalny przebieg niezniszczonych tętniczych tętniaków w kohorcie japońskiej AD 2

Dziedziczne mutacje genów naprawczych DNA u mężczyzn z przerzutowym rakiem prostaty ad 6

W badaniu raka gruczołu nazębnego w Cancer Genome, w którym wzięło udział 499 mężczyzn, dla których dostępne były sekwencjonujące dane z całego zarodka, 23 mężczyzn (4,6%) miało mutacje w genach naprawy DNA (p <0,001 dla porównania z chorobą przerzutową) . Ponadto, 6 mężczyzn żyło w polimorfizmie BRCA2 K3326 *, C-końcowym skróconym wariancie, mało prawdopodobne, aby wiązało się to z predyspozycją do raka prostaty. [30] Należy zauważyć, że aby sprostać wymogom Atlas genomu raka, większość guzów miała wysoką charakterystyka ryzyka: 90% było stadium klinicznym T2c lub wyższym, a 91% raków miało wynik Gleasona wyższy niż 6, co znacznie przekracza około 30% raków z wynikiem Gleason wyższym niż 6, który odnotowano wśród mężczyzn, których rak zdiagnozowano przez badanie przesiewowe.31-33 Domniemane mutacje patogenetyczne w genach naprawy DNA zidentyfikowano u 2 z 45 mężczyzn (4%), którzy mieli raka z wynikiem Gleasona 6, u 9 z 249 mężczyzn (4%), którzy mieli raka z wynik Gleasona 7 i 12 z 205 mężczyzn (6%), którzy mieli raka z wynikiem Gleasona 8, 9 lub 10 (P = 0,37 dla trendu). Czterech spośród 162 mężczyzn (2%) z miejscowymi guzami o niskim i średnim stopniu ryzyka oraz 19 z 337 mężczyzn (6%) z miejscowymi nowotworami wysokiego ryzyka, zgodnie z klasyfikacją według kryteriów National Comprehensive Cancer Network, 34 miało DNA linii płciowej- naprawcze mutacje genów (Tabela 1). Szanse na mutacje genów naprawy DNA występujące u mężczyzn z przerzutowym rakiem prostaty różniły się istotnie w porównaniu z mężczyznami z miejscowymi guzami o niskim lub średnim stopniu ryzyka (iloraz szans, 5,3, 95% CI, 1,9 do 20,2; p <0,001). Czytaj dalej Dziedziczne mutacje genów naprawczych DNA u mężczyzn z przerzutowym rakiem prostaty ad 6

Endemic Scrub Dypius w Ameryce Południowej czesc 4

Wszystkie próbki przeprowadzono w dwóch powtórzeniach razem z izolatem O. tsutsugamushi od pacjenta z Laos (kontrola dodatnia, ścieżki 7 i 8 oraz ścieżki 17 i 18 [wielkość produktu była zniekształcona w wyniku przeciążenia próbki]) i kontrole negatywne ( ścieżki 9 i 10 oraz pasy 19 i 20) jako zewnętrzne kontrole. Sterowanie powtarzało i niezawodnie pokazywało poprawny wynik. W teście PCR 47 kD, ścieżki i 2 pokazują prawidłowe amplikony przy 1000 bp dla próbek w buforze. Na ścieżkach 3 i 4 próbka eschar-1 wykazuje wiele słabych pasm przy wielkości docelowej, a eschat-2 (ścieżki 5 i 6) jest ujemny. Czytaj dalej Endemic Scrub Dypius w Ameryce Południowej czesc 4

Endemic Scrub Dypius w Ameryce Południowej

Szypułka tyfusowa to zagrażająca życiu zoonoza wywoływana przez organizmy Orientia tsutsugamushi, które są przenoszone przez larwy roztoczy trombielulidowych. Uważa się, że endemiczny tyfus szorujący jest ograniczony do tak zwanego trójkąta tsutsugamushi w regionie Azji i Pacyfiku. W 2006 r. Wykryto jednak dwa pojedyncze przypadki na Bliskim Wschodzie iw Ameryce Południowej, co sugerowało, że patogen znajdował się dalej. Poniżej przedstawiamy trzy autochtoniczne przypadki tyfusu szorującego wywołane przez O. Czytaj dalej Endemic Scrub Dypius w Ameryce Południowej

Intensywność wsparcia nerek u pacjentów z ostrymi uszkodzeniami nerek czesc 4

Dwie tymczasowe analizy skuteczności przeprowadzono zgodnie z metodą Haybittle i Peto, po włączeniu 600 i 900 pacjentów obserwowano je przez 60 dni.23 Wszystkie analizy przeprowadzono zgodnie z zasadą zamiaru leczenia. 60-dniowe dane dotyczące śmiertelności analizowano przy użyciu warunkowej regresji logistycznej i dostosowywano zgodnie z warstwami randomizacji (ocena sercowo-naczyniowa SOFA, obecność lub nieobecność skąpomoczu i miejsca). Pacjenci, którzy stracili czas obserwacji, byli liczeni jako żywi w analizie. Skumulowane wskaźniki umieralności obliczono zgodnie z metodą Kaplana-Meiera. Wstępnie analizowane analizy podgrup przeprowadzono w zależności od obecności lub braku skąpomoczu i sepsy, wyniku sercowo-naczyniowego SOFA i płci. Czytaj dalej Intensywność wsparcia nerek u pacjentów z ostrymi uszkodzeniami nerek czesc 4