Ocena ryzyka związanego z rezonansem magnetycznym u pacjentów z rozrusznikiem serca lub defibrylatorem cd

Podczas wszystkich pacjentów przeprowadzono badanie przesiewowe urządzenia przed rezonansem magnetycznym zgodnie ze standardowym protokołem9. W przypadku pacjentów ze stymulatorem lub ICD zależność stymulacji zdefiniowano jako posiadającą wewnętrzny rytm mniejszy niż 40 uderzeń na minutę lub wykazujących objawy presynopatii lub pustki częstość rytmu serca 40 uderzeń na minutę lub więcej. W przypadku pacjentów z rozrusznikiem serca, którzy nie byli zależni od stymulacji, urządzenie zostało zaprogramowane przed trybem MRI (tryb stymulacji ODO lub OVO). W przypadku pacjentów, którzy zostali określeni jako zależni od stymulacji, urządzenie zostało zaprogramowane w trybie stymulacji asynchronicznej (DOO lub VOO) przy wcześniej zaprogramowanym limicie niskiej dawki. W przypadku pacjentów z ICD, którzy nie byli uzależnieni od stymulacji, urządzenie zostało zaprogramowane ze wszystkimi bradykardiami i wszystkimi funkcjami częstoskurczu w trybie nieaktywnym (wyłączenie stymulacji i tachykardii oraz wyłączenie funkcji leczenia). Pacjenci zależni od stymulacji z ICD zostali wykluczeni z badania, ponieważ nie wszystkie modele ICD umożliwiły niezależną inaktywację terapii częstoskurczu i bradykardii. Ciśnienie krwi, pulsoksymetrię i rytm serca monitorowano za pomocą systemu zgodnego z MRI od czasu przeprogramowania urządzenia. W przypadku wszystkich pacjentów, po zatrzymaniu monitoringu zewnętrznego przeprowadzono badanie urządzenia po MRI. Jeśli różnica między wartościami po MRI a wartościami przed rezonansem magnetycznym nie przekroczyła wcześniej określonych limitów, ustawienia urządzenia podstawowego zostały przywrócone, a pacjenta zaplanowano na rutynowe klinicznie wskazane badanie urządzenia kontrolnego w ciągu 3 do 6 miesięcy. Jednakże, jeśli został przekroczony jakikolwiek limit zmian, pacjent został wyznaczony do obserwacji w ciągu tygodnia i 3 miesięcy i 6 miesięcy. W razie potrzeby urządzenia przeprogramowano w celu utrzymania odpowiedniego marginesu bezpieczeństwa dla progów stymulacji lub wykrywania. Pacjenci, u których wystąpiło pierwotne zdarzenie końcowe (arytmie o nowym początku lub całkowite lub częściowe elektryczne resetowanie urządzenia podczas MRI) obserwowano w obserwacji kontrolnej prowadzonej przez lekarza prowadzącego. Dalsze szczegóły znajdują się w dodatkowym dodatku. Liczba ta została zaadaptowana za zgodą Russo.9 Testowanie urządzenia wstępnego przeprowadzono z użyciem standardowego protokołu (Figura 1) .9 Jeśli pacjent był bezobjawowy i miał wewnętrzne tętno co najmniej 40 uderzeń na minutę, urządzenie zaprogramowano na tryb bez stymulacji (ODO lub OVO). Pacjenci z objawami lub ci z wewnętrzną częstością rytmu mniejszą niż 40 uderzeń na minutę byli określani jako zależni od stymulacji, a urządzenie zostało przeprogramowane do trybu stymulacji asynchronicznej (DOO lub VOO). W przypadku pacjentów, u których nie zastosowano stymulacji z ICD, wszystkie terapie bradykardią i tachykardią były inaktywowane przed MRI. Pacjenci zależni od stymulacji z ICD zostali wykluczeni, ponieważ nie wszystkie modele ICD umożliwiły niezależną inaktywację częstoskurczu i terapii bradykardią. Po wykonaniu rezonansu magnetycznego przywrócono ustawienia linii bazowej, powtórzono pełne badanie urządzenia i, w razie potrzeby, przeprogramowano urządzenie w celu utrzymania odpowiedniej stymulacji i wykrywania. Dalsze szczegóły znajdują się w sekcji Protokół MagnaSafe Dodatkowego Dodatku.
Pierwotne i wtórne punkty końcowe
Pierwszorzędowymi punktami końcowymi, które zostały ocenione podczas lub bezpośrednio po badaniu MRI, były: zgon, awaria generatora lub ołowiu wymagająca natychmiastowej wymiany, utrata wychwytu (w przypadku pacjentów zależnych od stymulacji z rozrusznikami serca), arytmia o nowym początku i częściowy lub pełny generator reset elektryczny
[patrz też: miniimplanty, trzaskające biodro, badanie ige cena ]

Powiązane tematy z artykułem: badanie ige cena miniimplanty trzaskające biodro