Intensywność wsparcia nerek u pacjentów z ostrymi uszkodzeniami nerek czesc 4

Dwie tymczasowe analizy skuteczności przeprowadzono zgodnie z metodą Haybittle i Peto, po włączeniu 600 i 900 pacjentów obserwowano je przez 60 dni.23 Wszystkie analizy przeprowadzono zgodnie z zasadą zamiaru leczenia. 60-dniowe dane dotyczące śmiertelności analizowano przy użyciu warunkowej regresji logistycznej i dostosowywano zgodnie z warstwami randomizacji (ocena sercowo-naczyniowa SOFA, obecność lub nieobecność skąpomoczu i miejsca). Pacjenci, którzy stracili czas obserwacji, byli liczeni jako żywi w analizie. Skumulowane wskaźniki umieralności obliczono zgodnie z metodą Kaplana-Meiera. Wstępnie analizowane analizy podgrup przeprowadzono w zależności od obecności lub braku skąpomoczu i sepsy, wyniku sercowo-naczyniowego SOFA i płci. Efekty podgrup oceniono na podstawie badania interakcji pomiędzy grupą leczoną a podgrupą, przy wartościach P mniejszych niż 0,10 uważanych za wskazujące na istotność statystyczną. Całkowite i częściowe odtworzenie czynności nerek zanalizowano za pomocą ważonej metody najmniejszych kwadratów; analizę wariancji zastosowano do analizy wszystkich innych drugorzędowych punktów końcowych. Wartości P dla wszystkich wyników były dwustronne; wartości mniejsze niż 0,05 uważano za wskazujące na istotność statystyczną. Analizy statystyczne przeprowadzono przy użyciu oprogramowania SAS, wersja 9.1 (SAS Institute). Wyniki
Rekrutacja
Rysunek 1. Rycina 1. Rejestracja, losowanie i obserwacja pacjentów w badaniu. Od 3 listopada 2003 r. Do 2 lipca 2007 r. Sprawdzono 4340 pacjentów pod kątem kwalifikowalności; 1124 pacjentów zostało losowo przydzielonych do grupy leczonej: 563 do strategii intensywnego leczenia i 561 do mniej intensywnej strategii leczenia (ryc. 1). Powody wcześniejszego niezarejestrowania zostały opisane.24 W sumie 29 pacjentów (18 otrzymujących intensywną terapię i 11 otrzymujących mniej intensywną terapię) zostało wycofanych z terapii po randomizacji. Stan podstawowy 60 dni po randomizacji został ustalony dla wszystkich z wyjątkiem pięciu pacjentów (dwóch otrzymujących intensywną terapię i trzech otrzymujących mniej intensywną terapię).
Charakterystyki poziomu bazowego
Tabela 1. Tabela 1. Charakterystyka wyjściowa pacjentów w badaniu. Jak pokazano w Tabeli 1, charakterystyka wyjściowa była podobna w obu grupach. Średni wiek (. SD) wynosił 59,7 . 15,3 lat; 70,6% stanowili mężczyźni; 74,4% było białych, 15,9% było czarnych, a 6,9% było latynoskich; rasę lub grupę etniczną zgłaszano samemu. Stężenie kreatyniny w surowicy przed wystąpieniem ostrego uszkodzenia nerek wynosiło 1,1 . 0,4 mg na decylitr (97 . 35 .mol na litr); 88,2% pacjentów miało szacunkową wartość filtracji kłębuszkowej co najmniej 45 ml na minutę na 1,73 m2, a żaden z pacjentów nie miał szacunkowej wartości filtracji kłębuszkowej mniejszej niż 30 ml na minutę na 1,73 m2. Ostre uszkodzenie nerek przypisano niedokrwieniu u 80,9% pacjentów, nefrotoksyn w 28,0% i sepsie w 54,9%; U 59,0% pacjentów stwierdzono wieloczynnikowe ostre uszkodzenie nerek. Średnia wartość wskaźnika współchorobowości Charlsona wynosiła 4,3 . 2,9, średni wynik Fizjologii ostrej i ostra ocena zdrowia (APACHE) II wynosił 26,4 . 7,3, a średnia ogólna ocena SOFA wynosiła 14,5 . 3,7. (Możliwe wyniki w zakresie od 0 do 6 dla każdego z 17 wskaźników na wskaźniku Charlsona, 0 do 71 dla APACHE II i 0 do 4 dla każdego z sześciu układów narządów dla SOFA, wyższe wyniki wskazują na bardziej poważną dysfunkcję narządu.) 80,6% pacjentów wymagało wentylacji mechanicznej, 63,0% miało sepsę, a 78,0% miało skąpomocz
[patrz też: syndrom sztokholmski w związku, salubris bielawa, imikwimod ]

Powiązane tematy z artykułem: imikwimod salubris bielawa syndrom sztokholmski w związku