Intensywność wsparcia nerek u pacjentów z ostrymi uszkodzeniami nerek ad 7

Hipofosfatemię rozwinęło się u 17,6% pacjentów w grupie intensywnej terapii w porównaniu z 10,9% poddanych mniej intensywnej terapii (P = 0,001), a hipokaliemia rozwinęła się odpowiednio w 7,5% i 4,5% (P = 0,03). Nie było znaczących różnic między obiema grupami pod względem liczby pacjentów z ciężkimi zdarzeniami niepożądanymi, powikłaniami związanymi z cewnikiem lub innymi powikłaniami związanymi z leczeniem (Tabela 4). Dyskusja
W tej dużej, wieloośrodkowej, randomizowanej, kontrolowanej próbie intensywności terapii nerkozastępczej u pacjentów w stanie krytycznym z ostrym uszkodzeniem nerek, nie znaleźliśmy żadnej dodatkowej korzyści z intensywnej (wysokiej dawki) strategii leczenia w porównaniu z bardziej konwencjonalną, mniejszą ilością leków. – intensywna strategia leczenia. Nie stwierdzono znaczących różnic w śmiertelności, częstości nawracania czynności nerek, czasu trwania leczenia nerkozastępczego ani ewolucji niewydolności narządów nienerkowych. Niedociśnienie występowało z podobną częstością podczas sesji przerywanej hemodializy w obu grupach, chociaż u większego odsetka pacjentów w grupie intensywnej terapii. Hipofosfatemia i hipokaliemia były częstszymi powikłaniami w grupie intensywnej terapii.
Nasze wyniki kontrastują z wynikami trzech mniejszych, jednoośrodkowych badań, w których wykazano poprawę przeżycia przy intensywniejszej terapii nerkozastępczej u pacjentów z ostrym uszkodzeniem nerek. 16-18 Wśród pacjentów, których opieka objęła hemodializę, Schiffl i wsp. 17 opisali redukcję w 28-dniowej śmiertelności z 46% z dializą na drugi dzień do 28% z codzienną dializą; jednak dostarczona dawka dializacyjna na sesję była znacznie niższa niż ta stosowana w niniejszym badaniu. Ronco i wsp. 16 zaobserwowali zmniejszenie śmiertelności z 59% do 43%, gdy ultrafiltracja została zwiększona z 20 do 35 ml na kilogram na godzinę podczas ciągłej hemofiltracji żylno-żylnej, ale nie zaobserwowano dalszych korzyści ze wzrostem do 45 ml na kilogram na godzinę. Podobnie, Saudan i wsp. 18 opisali zmniejszenie śmiertelności z 61% do 41% po dodaniu dializatu w dawce 18 ml na kilogram na godzinę do ciągłej żylno-żylnej hemofiltracji przy szybkości ultrafiltracji wynoszącej w przybliżeniu 25 ml na kilogram na godzinę.
Przeciwnie, nasze wyniki są podobne do tych przytoczonych przez Boumana i wsp., 19, którzy nie zaobserwowali poprawy w przeżyciu przy ciągłym, wysokonakładowym ciągłym podawaniu żylno-wenflonowym (48 ml na kilogram na godzinę) w porównaniu z ciągłą małą lub małą ilością ciągłą hemofiltracja żylna (19 do 20 ml na kilogram na godzinę). Niedawno Tolwani i wsp. 20 opisali brak istotnej różnicy w przeżyciu związanym z ciągłą hemodiafiltracją żylno-zatorową przy 20 i 35 ml na kilogram na godzinę.
Nasza mniej intensywna strategia leczenia nerkozastępczego była podobna do zwykle stosowanych praktyk, co oceniono za pomocą ankiety przed rozpoczęciem badania.25 Chociaż nasza dostarczona dawka hemodializ była znacznie wyższa niż w badaniu Schiffla al., 17 osiągnęliśmy średnią różnicę 2,4 zabiegów na tydzień pomiędzy dwiema badanymi grupami i różnicę w średnim stężeniu azotu mocznikowego we krwi wynoszącym 25 mg na decylitr (8,9 mmol na litr)
[patrz też: symfonia piękna opole, syndrom sztokholmski w związku, szyszynka dmt ]

Powiązane tematy z artykułem: symfonia piękna opole syndrom sztokholmski w związku szyszynka dmt