Difosforan motesanibu w progresywnie zróżnicowanym raku tarczycy ad 6

Zaobserwowano kilka zdarzeń związanych z leczeniem (wcześniej obserwowanych w przypadku terapii anty-VEGF lub anty-VEGF) (Tabela 3). Zwiększone stężenia tyreotropiny, niedoczynność tarczycy lub oba były zgłaszane u 22% pacjentów. Pięciu pacjentów (5%) miało zapalenie pęcherzyka żółciowego (stopień 2 u trzech pacjentów i stopień 3 u dwóch pacjentów). Dwóch pacjentów miało zaburzenia kardiologiczne związane z leczeniem; jeden miał bradykardię, kołatanie serca i tachykardię, a jeden miał niedokrwienie mięśnia sercowego (stopień 2 u obu pacjentów). Farmakokinetyka
Motesanib był szybko wchłaniany, z medianą czasu do maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) wynoszącego 1,0 godzinę; końcowy okres półtrwania wynosił około 6,7 godziny. Średnia (. SD) wartość Cmax dla motesanibu (787 . 526 ng na mililitr [2,10 . 1,41 .mol na litr]) i powierzchnia pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu (AUC0-24, 3,99 . 1,42 .g × godzina na mililitr [10,7 . 3,79 .mol × godzinę na litr]) były podobne do tych obserwowanych dla dawki 125 mg w innym badaniu z zastosowaniem mezoterapii dla guzów litych.13 Pomiędzy 4. a 24. tygodniem, średnie stężenie w osoczu (Cmin) mierzone w 23 pacjentów w różnych punktach czasowych wahało się od 8,50 do 26,3 ng na mililitr (22,7 do 70,3 nmola na litr) i było stale powyżej wartości IC50 (4 ng na mililitr [10 nmol na litr]) w celu zahamowania proliferacji ludzkiej pępowiny -w komórkach śródbłonka in vitro.12
Analiza tyreoglobuliny
Spośród 75 pacjentów, u których wykonano analizę tyreoglobuliny, 61 (81%) miało stężenia tyreoglobuliny w surowicy, które spadły od wartości wyjściowej podczas badania. U 34 pacjentów (45%) spadek wynosił 50% lub więcej, a spadek ten utrzymywał się przez 24 tygodnie lub więcej u 11 pacjentów (15%). Zaobserwowano korelację między spadkiem w stosunku do linii podstawowej o 50% lub więcej w stężeniu tyreoglobuliny a spadkiem w stosunku do linii podstawowej o 30% lub więcej w sumie najdłuższej średnicy docelowych zmian nowotworowych (współczynnik korelacji rang Spearmana, 0,472, P <0,001). .
Dyskusja
Leczenie progresywnego, zaawansowanego lub przerzutowego zróżnicowanego raka tarczycy ograniczono do zabiegu chirurgicznego, leczenia za pomocą jodu radioaktywnego, terapii napromienianiem wiązką zewnętrzną lub kombinacji tych terapii. U pacjentów z chorobą oporną na promieniowanie jodu cytotoksyczna chemioterapia daje niskie odsetki odpowiedzi krótkotrwałe, często wiąże się ze znaczną toksycznością i nie przedłuża przeżycia. 15-17 Niedawno badano angiogenezę jako cel leczenia zaawansowanego raka tarczycy . Badanie talidomidu, które ma kilka działań, w tym hamowanie angiogenezy, wykazało, że 5 z 28 pacjentów z różnymi nowotworami tarczycy miało niepotwierdzone częściowe odpowiedzi na podstawie kryteriów innych niż RECIST.18
Stwierdziliśmy, że 13 z 93 pacjentów z progresywnym, opornym na promieniowanie jodu, miejscowo zaawansowanym lub z przerzutami zróżnicowanym rakiem tarczycy, którzy otrzymywali 125 mg difosforanu motesanibu raz na dobę, miało częściową odpowiedź. Spośród tych 93 pacjentów u 87 wystąpiło co najmniej jedno zdarzenie niepożądane, a u 51 wystąpiło zdarzenie niepożądane 3. stopnia. Odpowiedź na difosforan motesanibu, który hamuje wiele szlaków sygnałowych zaangażowanych w zróżnicowaną tumorogenezę tarczycy, w tym VEGF i receptorów czynnika wzrostu pochodzących z płytki krwi12, sugeruje, że hamowanie angiogenezy w zróżnicowanym raku tarczycy może być klinicznie użyteczne.
[przypisy: rektoskopia czy boli, talasemia objawy, neoplazja ]

Powiązane tematy z artykułem: neoplazja rektoskopia czy boli talasemia objawy