Analizy korelacji immunologicznej w teście na skuteczność szczepionki przeciwko HIV-1 AD 3

Oceniliśmy odpowiedź immunologiczną wywołaną przez szczepionkę przy szczytowej immunogenności (tydzień 26 [2 tygodnie po ostatniej immunizacji]) u pacjentów, którzy nabyli zakażenie HIV-1 po 26 tygodniu (41 pacjentów zaszczepionych) w porównaniu ze szczepionkami, którzy nie nabyli infekcji w ciągu okres obserwacji 42 miesięcy (205 szczepionych kontroli). Pacjentów po szczepieniu udokumentowano, że nie byli zakażeni wirusem HIV-1 w 24. tygodniu, a następnie zostali zdiagnozowani jako zakażenie.4 Szczepionki kontrolne wybrano z losowej losowej próbki osób otrzymujących szczepionkę, które udokumentowano jako wolne od HIV-1 infekcja po 42 miesiącach. Pacjentów poddano stratyfikacji według płci, liczby otrzymanych szczepień (czterech planowanych) i statusu per-protokołu, jak wcześniej określono.4 Dla każdej z ośmiu warstw zanotowano liczbę pacjentów zaszczepionych, a próbki pięć razy uzyskano tak wiele zaszczepionych kontroli. Testy przeprowadzono również na losowych próbkach od 20 zakażonych biorców placebo i 20 niezakażonych kontrolnych placebo-biorców (Figura 1). Zmienne odpowiedzi immunologicznej i wielopoziomowa struktura analizy korelatów
Korespondujące badanie zostało poprzedzone badaniami pilotażowymi od listopada 2009 r. Do lipca 2011 r20 (rycina S1 w dodatkowym dodatku, dostępna w pełnym tekście niniejszego artykułu). Testy pilotażowe przeprowadzono na próbkach pobranych na początku badania i w tygodniu 26. od 50 do 100 niezainfekowanych uczestników RV144 (z których 80% było biorcami szczepionek, z których 20% było biorcami placebo) i oceniano według czterech kryteriów statystycznych: niski odsetek fałszywych na podstawie próbek otrzymujących placebo i biorców szczepionki na początku badania, duży zakres dynamiki odpowiedzi immunologicznych wywołanych przez szczepionkę, brak koncentracji odpowiedzi (niskie korelacje) i wysoką powtarzalność.
Z 32 typów przeciwciał, komórek T i testów odporności wrodzonej ocenianych w badaniach pilotażowych 17 spełniało te kryteria, z których wybrano 6 zmiennych pierwotnych do oceny jako korelaty ryzyka infekcji. Celem było ograniczenie analizy pierwotnej do ograniczonej liczby zmiennych w celu zoptymalizowania mocy statystycznej w celu wykazania korelacji ryzyka między osobami zaszczepionymi, które nabyły, a tymi, które nie nabyły HIV-1. Podstawowe zmienne obejmowały 5 odpowiedzi przeciwciał swoistych dla Env i odpowiedź komórkową: wiązanie przeciwciał IgA w osoczu z Env, zachłanność przeciwciał IgG dla Env, cytotoksyczność komórkowa zależna od przeciwciał, przeciwciała neutralizujące HIV-1, wiązanie przeciwciał IgG przeciwko regiony zmienne i 2 (V1V2) gp120 Env oraz poziom komórek T CD4 + specyficznych dla Env (szczegółowe informacje znajdują się w Dodatku uzupełniającym). Wszystkie 17 rodzajów testów immunologicznych i ich 152 składowe zostały również uwzględnione w analizach wtórnych korelatów (tabele S1 i S2 w dodatkowym dodatku).
Wtórne zmienne zostały zaczerpnięte z pozostałych 152 testów wybranych z badań pilotażowych; zostały ocenione w celu interpretacji wyników pierwotnej analizy i wygenerowania dodatkowych hipotez (Tabela S1 w Dodatku uzupełniającym)
[patrz też: przeglądarka skierowań do sanatorium, symfonia piękna opole, imikwimod ]

Powiązane tematy z artykułem: imikwimod przeglądarka skierowań do sanatorium symfonia piękna opole